2400 Yıl Geriden Gelen Ses 1.Asır "Sendemi Bürütüs"
Bu şiir, Julius Caesar’ın gözünden, bir imparatorluğu değil insanın içini yıkan şeyin dostun ihaneti olduğunu anlatıyor.
Tarihe ve dostluğa ihanet
Taç ağır değildi…
Ağır olan, başımı eğdiren şey değildi saltanat.
Ben yük taşımaya alışkındım,
Ama kalbimde açılan o boşluğu
Hiç tanımamıştım.
Bir bakış vardı sende,
Güven diye koymuştum adını.
Yanımda yürüyen gölgene bile
Sırtımı dönecek kadar inanmıştım.
Kalabalık bir gün değildi bu…
Güneş yine Roma’nın üstündeydi,
Ama içimde bir şey kararıyordu.
Sanki herkes susmuş,
Bir tek kader konuşuyordu.
Eller vardı üzerimde,
Yabancı değildi hiçbiri.
Ama içlerinden biri vardı ki…
Adını kalbime yazmıştım.
Ben düşmandan korkmadım hiç,
Savaş meydanlarında büyüdüm ben.
Kılıçtan değil, ihanetten kaçamadım.
Bir an geldi…
Zaman durdu.
Gözlerim seni buldu.
Ve dünya sustu o an.
Ne Roma kaldı aklımda,
Ne zaferlerim,
Ne de kurduğum hayaller…
Sadece sen vardın.
Dudaklarımdan dökülen o tek cümle,
Bir imparatorluğun sonu değil…
Bir dostluğun mezarıydı:
“Sen miydin Brütüs?”
İşte o an anladım—
İnsanı yıkan şey,
Düşmanın gücü değil…
Dostun seçtiği andır.
