Abdürrahim Karakoç - Mihriban Şiirinin Hikayesi

Şiir, bir mektubun kenarına karalanmış, mürekkebi silinmeye yüz tutmuş bir nüshadan devşirilmiştir. Şairin dost meclislerinde anlattıklarının bir derlemesidir. Ozan, o vakitler henüz delikanlı. Tıpkı her Anadolu genci gibi, sevdayı kitaplardan değil, toprağın üstünde, nefesin sıcaklığında tatmıştır. Maraş’ın bir köyünde, komşunun düğününe misafir gelen bir kız... Adı: Mihriban. Şefkatin, merhametin, güler yüzün ta kendisi. Bu gönül işi, öyle Yeşilçam filmlerindeki gibi vuslatla bitenlerden değil. Aksine, tam bir hicran mektubu. Göz göze gelmeler, mahcup gülüşler, köyün dar patikalarında çalınan gizli bakışlarla büyümüş bu sevda. Lâkin kader, iki genci ayırmış. Kız gitmiş, arkasında ne bir iz ne de bir haber bırakmış. Geriye sadece genç ozanın yanık yüreği kalmış. Yıllar geçmiş aradan. Ozan, bu sevdâyı kalbinin en derin sandığına kilitlemiş. Ta ki bir dost meclisinde, bir arkadaşı, belki de bilerek, belki de bir iğneleme niyetiyle sorana dek: "Yahu Karakoç, Mihriban'ı unuttun mu yoksa?" İşte o an, yılların birikmiş acısı, bir volkan gibi patlamış ozanın yüreğinde. Unutmak mı? Mümkün müydü? Unutsa zaten şair olmazdı. O an, o mecliste, eline kalemi almış ve kağıda o meşhur dizeyi düşürmüş: "Yar deyince kalem elden düşüyor / Mihribanım..." Ne acıdır ki bu şiir yayıldıktan, türkü olduktan sonra dahi Mihriban’a ulaşamadı. Ozan’ın dediği gibi: "Sevdalılar kavuşur da, şairler kavuşamaz." Bugün, Mihriban türküsünü dillerine dolayanlar, arkasındaki bu temiz, bu saf ve bu kavuşulmamış aşkı bilmezler. Bilmezler ki, otuz beş yaşını deviren şairin bile kalbinde taşıdığı yara, asıl çileydi. Ne de olsa, Mihriban’ın aşkı, bu kokuşmuş devirde bile dürüstlüğün ve sadakatin son kalesiydi.