Bilemezsin
Sabah senin sesinle doğan bir ruhun, gece sensizliğin ağırlığında içine kapanışını anlatır.
Bilemezsin…
Gün ağırırken çıkagelir sesin,
İnsan gürültüsü değmemişken henüz dünyaya.
En temiz gün ışığından aldım yüzünü,
Sabahın en duru yerine bıraktım.
Sesin kuş sesine karışır, Yaprak hışırtısına…
Sen konuşunca olur sabah.
Bir çay kaşığı sesi kadar sade,
İlk çayım kadar taze.
Daha ısınmamışken hava,
Isıtırsın içimi, kış ayında.
Ama akşam…
Gece çöker, efkâr iner usulca.Yastık susar, yorgan küser.
Sorma,
Hâlimi!
