Elveda

Gecenin zifiri karanlığında,
Yalnızım!
Kör olası dertlerimle başbaşa.
Aniden bir uğultu,
Bozdu tüm sessizliği.
İrkildim.
Ve kulak verdim,
Sessizliği bozan o sese.
Tanıdık geldi,
O tını.
Dikkatle işitince,
Senmişsin.
Sessizliğin içinde,
Gizlemişim sensizliği.
Dikkat kesildim.
O sese.
Yoktun,
Kulağım aldatmış beni...
Ah!
Duymayı özlemiş sesin sesini.
Ama yoktun.
Artık yoksun.
Ne gönlümde,
Ne de dört duvarlı,
Damlı evimde.
Ne bedenen yanımda,
Ne de hayâlen, Duygularımda yoksun.

Varken de yoktun.

Yollar, duygular hatta umutlar...
Daha neler neler?
Geldi,
Geçti.

Ayrılalı yıllar oldu.
Aldanmadım o sese.
Ki,
Yok olan var olabilir mi?

Kulağımı tıkadım,
Yanılgımı da.
Dile kilit,
Kalbe mühür vuralı yıllar oldu.

Ne zaman mı?

Yolların ayrıldığı son akşam.
Sensizlik içinde, Sevdirdin ya bana sessizliği.
Alıştım buna.
İzin de verdim.
Yıllar geçmesine.
Bazen meltem serinliğinde,
An oldu poyraz sertliğinde,
Geçti işte bir şekilde.
İzin kalmadı,
Zerre miskal benliğimde,
Adın değmiyor dilime.

Mutluluklar dilerim sana,
Yeni hikâyende.
Bana gelince sen yoksun artık,
Hayatımın filminin başrolünde.

Elveda!
Yaşanmışlıklara,
Ve bir daha,
Hiç yaşanmayacaklara.