Ey Çocuk
Dünyanın bencilliği ve zulmü yüzünden yaşam hakkı elinden alınan çocuklar için insanlığın vicdanına yöneltilmiş yakıcı bir ağıt ve af dileyişi.
Ey çocuk,
Sen doğarken ağladın.
Oysa o ağlama, yeni bir vatanın sevinciydi.
Sen ağlarken sevdiklerin sevinç naraları atmıştı.
Sen dünyaya gözlerini açarken bahar gelmişti,
Kışın ayazı bile sımsıcak olmuştu.
Ey çocuk,
Kuşu vefat eden bir çocuğun üzüntüsünü paylaşan,
Onun ayağına kadar giden bir peygamberin
İyilik ve samimi duruşunu çoktan kaybettik.
Savaşların ortasında seni acımasızca bıraktık.
Şimdi belli coğrafyalarda yaşam hakkın yok.
Yaşam hakkını biz yok ettik.
Ey çocuk,
Gazze’de, Rojava’da anneler parçalarını toplar,
Başka yerde açlıktan ölürsün,
Daha başka yerde organların satılır.
Heyhat, bu nasıl bir kader?
Hayır, bu senin kaderin değil.
Bu; gözü dönmüş, sözde medeni canilerin,
Gözünü hırs bürümüş ırkçıların
Ve dünyada sadece yaşamayı kendine mübah görenlerin
Çizdiği zulüm dolu bir yol.
Ey çocuk,
Denizde boğulup kıyıya atıldığın gün
Dünyanın yüzü hiç gülmedi.
Ne olur bizi affet.
Ne olur koca koca kravatlı canilerin kusuruna bakma.
Ne olur bizi affet.
