İKLİMİNİ BULDUĞUNDA

Her insan aynı hayatta yeşermez

Kiminin ruhu sert sınavlarda kök salar,

Kiminin kalbi fazla güneşte sessizce kavrulur,

Aynı koşullar birini güçlendirirken

Bir başkasını içinden tüketir

Bu yüzden herkes farklıdır.

Ama insanın özlediği şey aynıdır:

Huzura dokunan bir mutluluk!

Kimi sessizlikte kendini bulur,

Kimi kalabalıkta kaybolur,

Kimi sevilmeden büyür,

Kimi sevgiden taşar ama yine de eksik kalır.

Hayat, herkese aynı dili konuşmaz

Her kalbe başka bir cümle fısıldar

Zaman, yaraları sadece acıtmak için değil,

İyileştirmek için de vardır.

Her düşüş, bir son değildir

Bazıları yeniden ayağa kalkmanın yoludur

Ve insan kendine uygun iklimi bulduğunda

Umutla yeniden yeşerir.