Kendime sözüm vardı
Kendine verdiği sözleri hayatın ve insanların ağırlığı altında tutamayan bir insanın, kırgınlıkla yoğrulmuş sessiz direnişini anlatan hüzünlü bir iç döküş.
Sözüm vardı kendime, unutmayacaktım,
Bir avuç düş için tükenip solmayacaktım.
Gözlerime sözüm vardı, ağlamayacaktım,
Gecenin kuytularında gözyaşımı taşırmayacaktım.
Gülüşüme söz verdim, eksilmeyecekti,
Değmeyen her şeye boyun eğmeyecekti.
Kalbime söz verdim, boşu boşuna atmayacaktı,
Sevginin dilencisi olup yorulmayacaktı.
Tutamadım sözümü…
Tutulamayan sözleri doldurdum heybeme,
Bir umut lazım olursa diye.
Çıktım en yüksek tepelere,
Göğe yakın olayım diye.
Kibir değildi yüküm,
Kimseyi hor görmemiştim.
Bir gönlü incitmemek için
Kendimden vazgeçmiştim.
İyi yaptım sanırken,
Zehir oldum dillere.
İndirdiler tepeden,
Meğer kuyularmış bana biçilen.
Eyvallah dedim, sustum yeniden…
