Sabahattin Ali - “İnsan Kederden de Yorulur”
Yayımlanmamış defter notlarından birinde şöyle yazar
“İnsan sevinçten yorulmaz, gülmek hiçbir zaman ağır bir yük olmamıştır.
Ama keder... keder insanın sırtına binip onu içine çöker.
Yalnızlıkla birleşti mi, insan ne yapacağını bilemez olur.
İşte o zaman, ne yazmak bir çare olur, ne de susmak.
Sadece bakarsın…
Bir duvara, bir pencereye ya da kendi içine.
Ama kimse anlamaz senin neye baktığını.” Bu satırlar Sabahattin Ali’nin hem hikâyeciliğine hem de içsel kırgınlıklarına ayna tutuyor. Kim bilir, belki de bir gece vakti, Almanya sınırına yürürken yazmıştı bunları…
Ama keder... keder insanın sırtına binip onu içine çöker.
Yalnızlıkla birleşti mi, insan ne yapacağını bilemez olur.
İşte o zaman, ne yazmak bir çare olur, ne de susmak.
Sadece bakarsın…
Bir duvara, bir pencereye ya da kendi içine.
Ama kimse anlamaz senin neye baktığını.” Bu satırlar Sabahattin Ali’nin hem hikâyeciliğine hem de içsel kırgınlıklarına ayna tutuyor. Kim bilir, belki de bir gece vakti, Almanya sınırına yürürken yazmıştı bunları…
