Sis ve İnsan
Bu şiir, yalnızlık, yabancılaşma ve belirsizlik içinde, insanlardan umduğunu bulamayan bir ruhun sonunda doğaya sığınışını anlatır.
0:00 / 1:21
Havada yağmur var,
Fakat baharın kokusu yok.
Garip bir sis kaplamış etrafı,
Van Gölü dalgın ve suskun.
İnsanlar yan yana
Ama birbirinden uzak,
Her kalp kendi gurbetinde.
Havada yağmur var,
Bulutlar hüzün yüklü.
Yağacak olan;
Azap mı,
Yoksa rahmet mi,
Bilmiyorum.
Erek Dağı,
Sessiz bir bilge gibi,
Temaşa ediyor etrafı.
Çiseleyen yağmur,
Gurbete düşmüş bir derviş gibi,
İnerken yeryüzüne,
Ben,
İnsandan insana sığınıyorum,
Her kapı bir başka yalnızlığa açılıyor.
Sonuç yine hiçlik…
Ve ben,
Sislerin içinden geçip,
Kendimi,
Tabiatın kucağına bırakıyorum.
