Sisu
Şiir, ilhamın tükendiği ve içsel uyumun bozulduğu bir durumda şairliğin ironik biçimde kendi kendine çarpışmasını, yaratıcılık arayışının ise dağınık ve başarısız bir çabaya dönüşmesini anlatır.
Cehaletimin kefaletini ödedim,
Çığ altında kaldı dramatik duygular
Parmaklarımla eşeledim
Donarak öldü ilham perim
Senkronu tutturamadı yine kalbim,
Ritmi bozuk, detone oldu iç sesim
Şiirsel reaksiyonların, düşsel sancılarını
Meditasyon odalarında sergiledim
Büyüsün diye gülüşlerim
Her sergimi, katma ilhamla vergiledim
Protest kanatlar taktım omuzlarıma,
Nirvanadan bıraktım kendimi
Ve
Ruhumun uçmasını düşledim
Zincirleme şiir tamlaması yaratmaya çalışırken
Zincirleme kazaya karıştı şairliğim.
