Sona Doğru

Yedi tepeli şehrin kenar mahallesinde
Yaşlı bir adam sabah vakti ezan sesinde
Ağır ağır giyindi,
Ölümün ağırlığıydı bu duyuyordu ensesinde.,

En son ne zaman kahvaltı yapmıştı?
En son ne zaman iyi bir yatakta yatmıştı?
En son şeyleri unutalı o kadar çok olmuştu ki,
En son ne zaman kendini bu mahalleye atmıştı.

Bir vebalı gibi kaçmıştı ondan çocukları.
Hala bir köşede duruyor tozlu oyuncakları
Ve en son ne zaman sarmıştı o da bilmiyordu
Kendini hasretle saran dost kucakları

Kendi hesabına göre on bir yıl olmuştu
Bu dünyadan ne aramıştı ne bulmuştu
Bir gün mutlaka açarlar diye umduğu
Tüm umutları gibi çiçekleri de solmuştu.

Bir daha bu viraneye dönmeyeceğini bilerek,
Çıktı ağır adımlarla bir şeylere gülerek.
Kendi olmadığı halde mutlu etmeyi düşündü,
Tüm akrabayı talukatı bir an önce ölerek…