Zamanın Döngüsünde İnsan İzleri

Rafta tozlanmış duyguları açığa vurma vaktidir şimdi, Güneş yine boyasından eksik kalmamış, Gökyüzünün varlığı bulutlarla anlam kazanırken hayattaki sislere sitem edişimiz niyedir? Ah bu gece, karanlığıyla içimize de bir çarşaf örter mi? Doğadan ilham almak gerek, Karınca gibi yaşamak hayatı bazen, Ama ölesiye değil, kanun bu. Döngüler ve dengeler. Bu iki çizginin arasında gidip gelen bir salyangozdur insan. Takıldığında harf alır öyle devam eder yoluna. İzler bırakarak tamamlar bulmacasını. Kelebekler, ipekten kozalar örerken iki ters bir düz şeklinde mi yaparlar öylece öleceğini bilmeden! Nasırlı bir ele kaç şiir ekilir, Sulayan olur mu o elleri, yaşamak denir mi buruşmamış ellere? Ve zaman hörgücü kıskıvrak ele geçirir bedeni..