Zamansız İstasyonlar
Bu şiir, yolculukla başlayan hayatın aslında yarım kalmış vedalara ve içi sızlatan hatıralara dönüştüğünü; sevdanın bu topraklarda hep ağır, ayrılığın hep erken ve insanın ise hep biraz kırık ama hâlâ gururlu bir yolcu olduğunu anlatıyor.
Amansız başlayan yolculuklar
Zamansız istasyonlarda biter
Birkaç resim kalır elinde
Biraz da atılması olanaksız anılar
Doldurup valizine geriye kalanları
İnersin ıssızlığın tam ortasına
Yüzünü kırbaçlayan bir rüzgâr
İçine işleyen bir yağmur yetmezmiş gibi
Yüreğin kan revandır bir de
Sevdalar amansız
Ayrılıklar zamansızdır benim toprağımda
Yani herkes kendi payına
Bir yolcudur bu coğrafyada
Her gözde ha boşandı ha boşanacak
Bir yağmur bulutu
Her yürekte içli bir yara
Kanamaya müebbet hükümlü
Kime sorsan bin ah yüklüdür ağızlar
Bir Ferhat delmiştir bu dağları
Bir de o
Biraz kırgın
Biraz küskün
Ama alabildiğine mağrur
