Artık

Artık ben yokum, senin hayatında, hatıralarında, aklında.. Aslında olmak da istemiyorum. Artık hayatım o kadar huzurlu ve güzel ki yokluğun hiç bir anlam ifade etmiyor. Artık yoksun, yoksunsun. Sevgiden, şefkatten, merhametten bunların hepsinden yoksunsun! Sende sevdiğim her şeyden yoksunsun. Geri gelme sakın. Bozma bu huzurumu, mutluluğumu. Kaostan kaçmaya başladım. Bana göre değil, sıradan yaşamaya başladım. Herkes gibi olmaya başladım. O herkes gibi sever, herkes gibi kıymet görmek ister. Artık böyleyim. Herkes gibi ancak bi o kadar da ben gibi. Garip bir cümle belki ama yalnızlığın verdiği kafa de sen bana. Çok takılma cümlelerimin karmaşıklığına. Artık arayışlardayım. Hak edeni, ben gibi olanı, benim olanı, bana adanmış olanı. Evet biliyorum belki aramam yanlış onun beni bulması gerekiyor. Olsun ben yine de arıyorum, belki erken gelir. Belki zekamı tehdit olarak algılamaz, belki beni azaltmaya çalışmaz, belki bana destek olmayı bırakmaz. Evet, artık böyle birini istiyorum. Kararım belki değişmiş olabilir, belki tekrar değişir ama olsun. Artık sesimi çıkarmak istemiyorum. Sessizce kenarda oturayım, kimse farketmesin istiyorum. Belki öyle olmuyor farkındayım, istemsizce bazen hareketlerle bazen sözlerle dikkat çekiyorum. Artık yorgunluğumu yokluğuna vermiyorum. Artık yorgunluğumu yoksunluğuna veriyorum. Benim yorgunluğumu senin yoksunluğun yaptı. Beni korkaklığın yaraladı. Gururun yaraladı, karmaşan yaraladı. Artık yoksun, ne sen ne de bıraktıkların bunların hiç biri yok. Bundan böyle olmayacaklar da. Artık istemiyorum, kimse ikna edemeyecek. Sen aklıma dahi gelmeyeceksin ve bununla gurur duyuyorum. Artık hiç bir hissim yok, artık sen yoksun, yoksunlukların yok, yorgunluğum yok. Ve olmayacaklar da.. Artık her şey böyle.