Beşinci Mevsim
Şair, sevdiği kadını doğanın en saf ve en güzel hâlleriyle özdeşleştirerek, zamanla yazdığı tüm şiirlerin ona benzeyeceğine dair umutlu ve tutkulu bir aşkı anlatır.
Bir gün şiirlerim sana benzeyecek, biliyorum.
Saçlarına kır papatyalarından taç yaptığını,
Diğer çiçeklerin seni nasıl kıskandığını anlatacağım.
Papatya kokan kadınım diye başlarım satırlara.
Başka çiçekler sen gibi kokmuyor derim
Vazoda değil can’da.
Bir gün şiirlerim sana benzeyecek, biliyorum.
Beyaz bir sayfada gülüşün olur mesela,
İnce bileklerinde asılı, süslü ve renkli boncuklardan kenar süsleri yapacağım.
Sıralı yıldızlardan taktığın kolyenden ışıklar çalacağım.
Bir de karanlığın o gülüşünle nasıl aydınlandığını yazacağım.
Bir gün şiirlerim sana benzeyecek, biliyorum.
Seni hayallerime komşu edeceğim.
Kapını çalıp varsa bir kalem diyeceğim.
Sol yanımda demlediğim kelimeleri yüzüne
Söyleyemediğimden
Yazılanları kapına bırakıp kaçacağım.
Sen kim bu derken
Ben parmak ucuyla göstererek
Şu tarafa kaçtı diyeceğim.
Sen bilmeyeceksin ama ,
Şiirlerim sana benzeyecek.
Uçurum gibi gözlerinin kıyısından yazıyorum
Diyeceğim düşmek ile kalmak arasında.
Yemin olsun!
Bile bile,
Seve seve,
Şiirler sen olsun.
Ben sen olayım diye yazıp duracağım.
Bir gün şiirlerim sana benzeyecek, biliyorum.
Sana baktıkça sekizinci mevsimleri
Ilık ılık yazacağım.
Ben o beşinci mevsimin adını aşk koyacağım.
Hangi renkli panjurlu evde olursan ol.
Pembe, beyaz kahve.
Ve
Hangi pencereyi aralarsan arala,
Ben sana tüm sözlerle o aralıktan maviyi bağışlayacağım.
