Çitlembik Kız

Bu çitlembik kızın hikâyesidir.

Rüzgâra direnen, dik duruşlu, sert bakışlı,

Hâyâllerini avucunda, inadını yüreğinde bir zırh gibi taşıyan o sevimli kızın...

Küçücük bir çocukken gizli gizli okumaya çalıştığım en derin kitaptın sen.

Evden her kaçışımın anlam olduğu, soluk soluğa kendimi o bahçenizin kapısında bulduğum yerin adıydın.

Bilmezdin, görmezdin, seni o bahçe kapısının aralığından izlediğimi.

Has bahçeye benzerdi evinizin avlusu,

Mis gibi çiçekler kokardı her geçtiğimde.

Çitlembik ağacını görürdüm ve belli ki en çok onu seviyordun.

Ne bir dağ isterdi sırtın ne de bir duvar,

kederin dallara yük olduğunda hep o ağaca yaslanırdın.

Sevinsen kucak dolusu sarılırdın ona, sanki toprağın nabzını tutar gibi.

Ahşap koltuğunda sallanan ayakların yere değmezdi,

Sen ve çitlembik ağacı zamanın dışına düşmüş iki çocuk gibi dururdunuz.

Anneme evden kaçmadan önce "Anne cennet nasıl bir yer?" diye sorduğumda,

çok güzel bahçelerden, kokulardan, çiçeklerden bahsederdi; sanki seni bana tarif ederdi.

Eee, kaçıp anneme de "Ben cennete gidiyorum." diyemezdim ya,

Her gün koşar adım cennetime gelirdim.

Sana, bu dünyadaki sığınağıma...

Ve sen bunu hiç bilmezdin.

Bir gün gözlerimi karanlığın mürekkebiyle yazılmış bir sabaha açtım.

İlk kez cehenneme koştuğumu bilmeden fırladım yola.

Geldiğimde sen gitmiştin, amansız ve vedasız.

Boynu bükük kalan çitlembik ağacının gövdesinde parmak izlerinden teselli ararken anladım cehennemin ne olduğunu.

Ve ben hiç sormadım anneme "Cehennem nasıl bir yer?" diye.

O cehennem benim sol yanımda kurulu, yangını hiç sönmeyen pazar yeriydi.

Bu hikâye çitlembik kızın ve çitlembik ağacının gövdesine hasretle kazınmış bir ayrılığın kolyesidir.

Yani çitlembik kız,

Sende kalan bir hikâyenin yarısıdır, bende ise o hikâyenin yarasıdır.

Söyle şimdi çitlembik ağacım, sen söyle şimdi:

Sarılsak da mı ağlasak,

Ağlasak da mı sarılsak?