Biraz Aralık

Dedem derdi ki: “Hiçbir kapıyı bir daha açamayacak şekilde kapatmayın.” Çocuk aklımla anlamazdım bunu. Bir kapı, kapalıysa kapalıydı işte. Ya kilitlenirdi ya da ardına kadar açılırdı. Ama hayat sahnesinde yol aldıkça kapıların çok başka anlamlara da aralandığını fark ettim. Çünkü insanın içi, bütün kilitlerden daha karmaşıktı. Kapılar, sadece evlere açılmazdı. İnsanlara, alışkanlıklara, hayallere ve kırgınlıklara da açılırdı. Dedemin söylediği şey, aslında geri dönmekle ilgili değildi. O kapıdan yeniden içeri girmek zorunda değildin. Sadece, kalbini, ihtimallere karşı tamamen mühürlememen içindi. Çünkü bazı kapılar kapanmaz, sadece aralık bırakılırdı. Ne tuhaf bir ironidir ki yılın en soğuk, en keskin ayına da “Aralık” deriz. Adı bile açıklık çağrıştıran bir ay; oysa içinde donmuş duygular, puslu ve gizemli beklentiler, beyaz karanlıklar saklıdır. Aralık, hem bir bitiştir hem de kalan son bir ihtimal gibi, hafifçe açık kalmış bir kapı. İnsan bu ayda daha çok geçmişe döner sanki. Aklıma, sıcacık tandır başında, etrafına dizilmiş biz meraklı dijital çağ öncesi çocuklarına masal anlatan halam geliyor. Düne, önceki mevsimlere, yarım kalmış sözlere gidiyor düşüncelerim. Aralık, geçmişin sayfalarını kapatmaktan çok, onlarla vedalaşmadan önce son bir kez yüzleşme zamanıdır belki de. Çünkü her kapanış, aslında yeni bir açıklığın umudunu taşır. Bazı insanları da Aralık gibi yaşarız. Soğuk, mesafeli, sert… Ama bir yanları hep aralık kalır. Bir bakışta, bir anıda, bir şarkıda sızar içeri. Tam kapatsan da, bir köşeden içeri dolan ışığı engelleyemezsin. Belki de bu yüzden hiçbir şeyi tamamen kapatmamalı insan. Kapıları değil sadece. Yüreği, vicdanı, inancı, güveni, merhameti de aralık bırakmalı. Çünkü hayat, en çok o küçük açıklıklardan girer içeri. Ve bazen bir kapıyı ardına kadar kapatmak, sadece kendine kapatmaktır. Dedem haklıydı. Kapılar aralık bırakılmalı bence. En çok da kendimize.