Yalnızlığı bir kader gibi taşıyan, ondan kaçamayan ve onu neredeyse ölümle eş tutan bir ruhun karanlık iç hesaplaşması.
Bir başınalık değil yalnızlık,
Sanki doğuştan günahkâr.
Evime çökmüş pis kokusu,
Buruk, acı bir tadı var.
Uyurken de gelir aklıma,
Düşlerimle beraber yalnızlık.
Korkusu yetti canıma,
Tatmadığım ölümden farksız.
Öldürürüm bulup eşini,
Çıkaramadığım dört duvarımda.
Usanmaz, bırakır leşini,
İzi kalır başucumda
Hayatın zorluklarına ve toplumun baskılarına aldırmadan, doğru bildiğin yolda cesaretle ilerleyip hem kendini bulmak hem de başkalarına yol olmak gerektiğini anlatıyor.
Kaderin karşılaştırdığı iki insanın, yıllar sonra birbirini bulmasıyla hasretin aşka ve hayatın yeniden bahara dönüşmesini anlatıyor.
Hayatın yorgunluğu, geçip giden insanlar ve maddi sıkıntılar arasında, insanın umudu ve sıcaklığını kaybetmeden yoluna devam etmesini anlatıyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın!
