Çıkmaz Sokak

Hayatta en çaresiz kaldığınız bir anınız oldu mu? Ne yapacağınızı bilmediğiniz, elinizden hiçbir şeyin gelmediği durumları ne kadar yaşadınız? Şimdi sizden gözlerinizi kapatıp derin bir nefes alarak bir dakika boyunca bu anlarınızı düşünüp hatırlamanızı istiyorum. Bakalım hangimiz ne çaresizlikler yaşadık? Ne imkansızlıklar içinde boğulup kaldık? Çaresizliğin ağırlığı altında ezilirken, günlük hayat telaşında umutsuzlukla yaşayıp her sabah göğsümüze çöken bir ağırlık ve bitkinlikle uyanarak büyük bir boş vermişlikle karşı karşıya kaldığımız acıları ve anları yaşarken aşılmaz gördüğümüz o duvarlar, o çıkmaz sokaklar kaçımızı esir aldı? Bu esaretten kaçımız sağ çıktı? Sayımızın çok az olduğunu hisseder gibiyim. Çünkü hayatta yaşadığımız mevcut yıpratıcı ve yıldırıcı durumlar, uzun vadede bizleri umutsuzluğu bir yaşam tarzı haline getiren, umutsuzlukla nasıl mücadele edeceğini bilmeyen bireyler haline getiriyor. Kendisine öyle bir tutsak ediyor ki, bu tutsaklıktan kurtulmak ise üstün çaba gerektiriyor. Peki bu katlanılmaz umutsuzlukla nasıl mücadele edeceğiz? Nasıl bu durumdan kurtulacağız? Aslında çözüm zor gibi görünse de imkansız değil. Gelin şimdi hep beraber çıkmaz sokaklarımızdan nasıl kurtulacağımıza bir bakalım. Girişi olan ama öteki ucu hiçbir yere çıkmayan, çıkışı asla olmayan çıkmaz sokaklar; olumlu bir çözüme sahip olamayan, çözümsüzlük içinde debelenen, aciz kalan, güçsüz hissedenlerle dolup taşan kimsesizler yuvası olmuştur. Bu yuva, çaresizlik yaşamaya yatkın ruhları içine çekip kendini adeta kimsesizler sığınağı yapmıştır. İster toplumun benimsediği meşru yollardan olsun isterse gayri meşru yollardan, insan ilişkilerinin sonucu olarak doğan her bir canlının güçsüzlük yenilgisiyle düştüğü bir bataklık haline dönüşmüştür. İşte tam bu esnada çaresizlik duygu durumu, bu hissiyatın yaşanmasının sebebi ve sorunun asıl kaynağını bulamama durumlarında yetisiz kişilerin başına gelmektedir. Bu kişilerin sayısı da toplumda her geçen gün acı verici olarak artmaktadır. Oysaki bu duygu durumundan çıkmak ise tamamen bizim çabamıza bağlıdır. Örneğin birileri tarafından dikkatle dinlenerek, bir uzmanla kendimizi keşfetme yolları arayarak, belki meditasyon belki de nefes egzersizleri yaparak, hatalarımızı kabul ederek, sosyal ilişkilerimizi düzenleyerek; en önemlisi de ne yaparsanız yapın, ne düşünürseniz düşünün, ne söylerseniz söyleyin, bu duygunun geçmeyeceği, hiçbir şeyin düzelmeyeceği inancını ortadan kaldırarak çaresizlik belasından kurtulabiliriz. Hayata yepyeni umutlarla, yeni heyecanlarla bakabiliriz. Yeniden doğuşun hissettirdiği o müthiş duyguyu iliklerimize kadar işletebiliriz. Var mısınız bu duyguyu hep beraber yaşamaya? Yaşadığının farkına varıp mucizelere kucak açmaya? Evet! diyenlerdenseniz hepinizi çıkmaz sokaklarınızdan alıyor, karanlık labirentlerinizde dolaşarak kaybolup yön ararken çırpınan adımlarınızı takip edip umutsuzluğa çıkan mekanlarınızdan topluyorum. Duvarların yüksek, gökyüzünün dar olduğu hücrelerinizden ayırıyor, uçsuz bucaksız umutlarla dolu engin maviliklere ve gözlerinizin alamayacağı genişlikte yemyeşil bir doğanın ortasına bırakıyorum. Bundan sonra çaresizliği yasaklıyor, yerine umut ışıklarını koyarak en gizli kalmış karanlık köşeleri bile aydınlatacak bir fener veriyorum. Hayat şimdi yeniden başlıyor! Artık çıkmaz sokaklarınızda umutsuzluk, karamsarlık, hüzün yerine yeniden inşa ettiğiniz, kocaman bir ülkeye benzeyen; içinde çocukluğunuzun, gençliğinizin, en mutlu anlarınızın olduğu mahalleleri ve caddeleri hayat damarları gibi birbirine bağlayan tüm neşenizi, heyecanınızı, sevginizi birleştiren, onları yeşerten yepyeni aydınlık sokaklara sahipsiniz. Şimdi bırakın insanlar sizin oluşturduğunuz bu renkli sokağa girmeye çalışsın. Sizin düşüncelerinizle, hayallerinizle içli dışlı olsun. Yarattığınız mucizelere tanıklık etsin. Hayattan kopmuş bir insan bile siyahla beyazın içinde hapsolmak yerine renklerin özgürlüğünü hissetsin. Rengarenk kişiliğinizle oluşturduğunuz sokağınızın ihtişamını görsün. Ve sokağınızın en güzel köşesine yerini hazırlasın.