Geç Kalmak

​İnsan hayatı, genellikle "Bir gün yapacağım." dediğimiz ertelemelerin toplamından oluşur. Özellikle modern dünyanın bitmek bilmeyen talepleri arasında koştururken, en büyük yanılgımız zamanın sonsuz olduğunu sanmaktır.Oysa zaman akıp giden bir su değil; her saniyesi geri dönüşü olmayan bir harcamadır. Ve bu harcamada yapılan en büyük hata, sevdiklerimize geç kalmaktır.

​Başarıların Yanılsaması ve Önceliklerin Şaşması

​Kariyer, eğitim, sosyal statü ve maddi kazanımlar... Hepsi hayatımızı idame ettirmek ve kendimizi gerçekleştirmek için önemli araçlardır. Ancak bu araçlar amaç hâline geldiğinde, asıl olanı, yani "bağ kurmayı" ıskalarız.​Şunu unutmamalıyız: Kaybedilen bir işin yenisi bulunur, bitirilemeyen bir okulun telafisi yapılır, harcanan paranın yerine başkası konur. Fakat sevilen bir insanı kaybettiğinizde, o ruhun yarattığı boşluğu hiçbir kariyer basamağı, hiçbir akademik başarı ya da hiçbir servet dolduramaz. Başarı, yalnız kalınan bir zirvede hiçbir anlam ifade etmez. İnsan, her şeyden önce sevdiklerini ilk plana almalıdır; çünkü hayatın finalinde bizi ayakta tutacak olan şey biriktirdiğimiz başarılar değil, paylaştığımız anılardır.

​Bekleme Odasındaki Sessiz Vedalar

Beklemek, pasif bir eylem gibi görünse de aslında bir ruhun yavaş yavaş aşınmasıdır. Bir insanı bekletmek, ona "Sen benim için şu anki işimden/meşguliyetimden daha az değerlisin." demenin sessiz bir yoludur. Bekletilen kişi, o derin sessizlikte sadece saatleri saymaz; kendi değerini, varlığını ve o ilişkideki yerini sorgular.

​Sürekli bekletilen bir kalp, bir süre sonra beklemeyi değil, tek başına ayakta kalmayı öğrenir. Ve işte o eşik aşıldığında, yani bekleyen kişi kendi içinde tamama erdiğinde, beklenen kişinin gelmesinin bir hükmü kalmaz. Çünkü o uzun bekleyiş sürecinde beklenen kişi artık "yabancılaşmıştır."

​"Artık Gelme" Demenin Sarsıcı Ağırlığı

Sevdiklerinize geç kalmanın bedeli sadece bir özürle ödenemeyecek kadar ağırdır. Bir gün gelir, o "beklenen an" nihayet ulaştığında, karşı taraftan gelen o soğuk ve net cümleyle sarsılırsınız: "Artık gelme." Bu cümle bir öfke patlaması değildir; aksine, tükenmiş bir umudun, yorulmuş bir sevginin ve huzur arayan bir ruhun son noktasıdır. Kapı bir kez kapandığında, anahtar artık kapının ardındaki eldedir ve o el, bir daha o kapıyı açmayacak kadar çok beklemiştir. Bekletilmek, gelmeyecek olan birini beklemek bir acıdır; ama geldiğinde artık yer bulamamak, o boşluğun başka bir şeyle (belki de sadece bir kabullenişle) dolduğunu görmek çok daha ağır bir bedeldir.

​Boşa Geçen Zamanın Farkındalığı

Sonradan anlaşılan o acı gerçek şudur: Bekletirken "kazandığımızı" sandığımız o zamanlar, aslında koca birer boşluktur. Sevginin ertelenmesi, hayatın ta kendisinin ertelenmesidir. Hayat, büyük kutlamaların değil, o kutlamalara giderken el ele tutuşulan küçük anların toplamıdır.

Kendi küllerimizden yeniden doğduğumuz bu tekamül yolculuğunda, önceliklerimizi doğru belirlemek zorundayız. Hiçbir başarı, kaybettiğiniz bir kalbin yarattığı ıssızlığı dindiremez. Sevdiklerinizin yüzündeki o ışık henüz sönmemişken, onlara zaman ayırın. Çünkü zamanın telafisi olmayan o eşiği bir kez geçildiğinde, geriye kalan tek şey bomboş bir zaman ve telafisi imkânsız bir pişmanlıktır.

Sevgilerimle.

Işığım ışığın olsun.