İçimizde Yıkılan Şehir

“Ayrılık dediğin, iki insanı değil; bir insanın içinde bütün bir şehri yıkar.”Çünkü ayrılık, sadece iki kalbin birbirinden uzaklaşması değildir. Birinin iç dünyasında kurduğu evleri, sokakları, meydanları ve bütün bir şehri yerle bir etmesidir. Yıkılan hayallerinden ve içinde talan olan bu şehirden gidiş, senden bir uzvunun koparılması gibi acıtır. Nasıl gezersin ki o sokaklarda? Her köşesinde bir hatıra, her kaldırım taşında senden bir veda. Ama bu öyle bir veda ki dilde ayrı, kalpte ayrı, gözde ayrı. Her bakış, bir caddeye isim olur. Her gülüş, bir meydana ışık. İnsan sevdiği ile birlikte kendi içinde bir şehir inşa eder ve o şehir, sadece iki yârin bildiği sokaklarla doludur.Her metrekaresi beynine kazınmış sokaklar... Ama ayrılık geldiğinde o şehir sokak sokak yanmaya başlar. Hani o kurduğunuz cadde isimleri, toz olup dağılmaya başlar. Işıklar birer birer söner meydanlarda.Kahkahalar yerini sessizliğe bırakır önce. Sonra isyan ve haykırışa… Ve sonra kabullenmişlik tekrar sessizliğe döner ama kahkahalar yoktur artık. Harabe bir şehrin tam ortasındasındır. Ne yeniden inşa edebilirsin ne de bırakıp gidebilirsin. Döküklerini toparlamaya çalışırken sen, en ufak sarsıntıda yıkılmaya devam edersin. Yok olmak mümkün olmadığı gibi varlığının habercisi olan bir işarette bulamazsın. Ayrılık bir şehrin anlamını yitirmesi, bir ruhun çürümesi, bir kalbin kendi kendini yok etmesi… İşte bu yüzden ayrılık ,iki insanı değil; bir insanın içinde bütün bir şehri yıkar.