Kalabalıktaki Yalnızlığım

Bir ses denizi var etrafımda, her biri yankı, hiçbiri bana ait değil. Bir gülüş düşüyor kulağıma, ama sıcaklığı değil, sadece sesi değiyor ruhuma. Yüzler geçiyor önümden, hepsi birbirine benziyor — aynı acele, aynı boşluk, aynı "iyiyim" yalanı dudak kenarında. Ben sustukça çoğalıyor gürültü, ben konuştukça daha da sessizleşiyor içim. Bir tebessüm deniyorum, ama aynada bile bana yabancı düşüyor artık. Kalabalığın ortasında bir boşluk var, tam da kalbimin hizasında — kimse fark etmiyor, çünkü herkes kendi sessiz çığlığının içinde boğuluyor. Gözlerim birini arıyor bazen, anlamadan bakan birini değil, görmeden görebilen birini — susarak anlayan, dokunmadan sarılan birini. Ve işte o an anlıyorum: Yalnızlık, eksiklik değil; fazlalık belki de — fazla duyan, fazla düşünen, fazla bekleyen bir kalbin bedeli. Kalabalıktayım, evet… Ama yalnız değilim sadece — kendi içimin yankılarıyla dolu, bir sessizliğin ortasında yaşıyorum ben.