Yokluğun yalnızca bir kayıp değil, insanı çaresiz bırakan, söze ve zamana sığmayan derin bir yara olduğunu anlatan hüzünlü bir şiir.
Yokluk, olmayanı da kaybetmekti,
Kelimeler yetmedi.
Böyle bir yokluğu anlatmaya
Ne sözler, ne şiirler yetmedi.
Gece gündüz yetmedi,
Yokluğun acısı geçmedi.
Sevemedim, alışamadım buna,
Çare yok böyle bir yaraya.
İçimdeki nehirler kurudu,
Gözümden, ağzımdan aktı gitti.
Ne yaptıysam çare bulamadım
Bu ağır yokluğa.
Hayatın zorluklarına ve toplumun baskılarına aldırmadan, doğru bildiğin yolda cesaretle ilerleyip hem kendini bulmak hem de başkalarına yol olmak gerektiğini anlatıyor.
Kaderin karşılaştırdığı iki insanın, yıllar sonra birbirini bulmasıyla hasretin aşka ve hayatın yeniden bahara dönüşmesini anlatıyor.
Hayatın yorgunluğu, geçip giden insanlar ve maddi sıkıntılar arasında, insanın umudu ve sıcaklığını kaybetmeden yoluna devam etmesini anlatıyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın!
