Kendi Kıyametinde Yeşeren Ben
Kendi zehrini de şifasını da içinde taşıyan, yok ederken var eden, sönüp parladıkça kendini arayan bir doğa çelişkisiyim.
Zehirli bir sarmaşığım ben
Kök salan ve göğe ulaşan
Etrafımdaki her şeyi yutan
Dikenli bir sarmaşığım ben
Bulutlarda gizlenen Yağmur damlasıyım ben
Kristalleşmeyi bekleyen ve yere çöken
İnsanları ıslatan ve Rüzgârla sevişen
Kainata verilmiş şifayım ben
Sönük bir yıldızım ben
Göğe bakınca görülmeyen
Işığı kendisine yetmeyen
Ölüme doğru giden sönük o yıldızım ben
Göğe yükselen güneşim ben
Sevgilisi dünyayı kucaklayan
Zambakları, nergisleri, lavantaları üfleyen nefes
Gündüzlere gülümseyen güneşim ben
Soluyan hava, biçen toprak
Yanan ateş ve sönen su
Korkunun içindeki cesaret
Ve doğanın hepsiyim ben
