Sevdaya Dair İşin Aslı Ne?

Bu sorunun cevabını bugün uzun uzun düşündüm. Elbette, kendim için düşündüm; ama biliyorum ki herkesin yanıtı, kendi yüreğinin rengiyle biriciktir. İşte bu yüzden, ben ne kadar kelimeleri ardı ardına dizersem dizeyim, hem sizin için hem de kendi açımdan eksik kalan bir yan hep var olacak. Yine de, eksikliğiyle bile kıymetli olan bir şey var. Sevda üzerine düşünmek… Çünkü sevda, cevabı tam bulunmasa da insanı büyüten bir arayış. İşte bu yüzden kendi düşüncelerimi, tüm açıklığıyla, size beyan etmek isterim. Eskiden, sevginin yalnızca toz pembe yanını düşlerdim. Oysa bugün olduğum ben ile dönüp baktığımda görüyorum ki, o pembe aslında gri bulutlarla örülmüş bir pembeymiş… Belki de bu yüzden, hepimizin diline düşen “kara sevda” idi sevdaya dair aslı olan. Çünkü işin özü, grili pembe bulutu, saf bir toz pembeye dönüştürmek değil; onu olduğu haliyle sevmek, kabul etmekti. Peki, günümüzde bunu gerçekten karşılıklı yaşayan hatta bırak karşılıklı yaşamayı, gerçekten sadece hissedebilen kaç kişi kaldı, sahiden? Eskiden platonik olduğum insanları yıllarca sevmemin nedeni, aslında kendi toz pembe bulutumda kurduğum hayallermiş. Kişiyi değil, o hayallerin bana sunduğu düşleri seviyormuşum. Ama bir noktadan sonra, o toz pembeden çıkıp grilerle yoğrulmuş bir sevdayı arzuladım. Sevdiğim insanı tanımayı, onunla zaman geçirmeyi, karşılıklı hissedilen duygulara pembe hayallerin arasından griyle bakabilmeyi istedim. Çünkü biliyordum ki, bu bir mücadele olacaktı ve o mücadelede, birbirimize ne kadar kenetlenirsek, galibiyet o kadar bizim olacaktı. Cefasını çekmek gerekiyordu elbette ama zaten sefanın tadını hissettiren şey, çekilen cefa değil miydi? İşte bu yüzden, belki de hayalin grilerle örülmüş halini daha çok sevdim… Kısacası, sevdaya dair işin aslı nedir, belki ben de tam bilmiyorum. Ama şunu söyleyebilirim: Kendini, sevdiğin insanın yanında öyle ait hissetmelisin ki onun yanında ‘sen’ olup özgürleşebilesin. Öyle ki, yaşadığınız bir kavga bile, başka birini sevme ihtimaline asla değişilmemeli…