Şimdi ile Karşılaşmak

Modern insanın en büyük trajedisi nedir bilir misiniz? Hiç gelmeyecek bir geleceğin planlarını yaparken, halihazırda içinde olduğu anın cenazesini kaldırmasıdır. Hepimiz bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz; sanki hayat, varılacak o son noktada bizi bekleyen bir ödülmüş gibi. Oysa hayat, o yolda yürürken ayakkabımıza kaçan küçük bir taş, yüzümüze çarpan rüzgâr ya da yanımızdan geçen yabancının kokusudur.

Çoğumuz hayatı bir bekleme odası gibi yaşıyoruz. Okulun bitmesini, maaşın yatmasını, hafta sonunun gelmesini, çocukların büyümesini bekliyoruz. Beklemek, aslında yaşamaktan feragat etmektir. Saatlerimize bakıp dururken, zamanın akışını değil, kendi tükenişimizi izliyoruz. O çok beklediğimiz mutlu an geldiğinde ise zihnimiz çoktan bir sonraki hedefin peşine düşmüş oluyor. Bu, sonu gelmeyen bir kovalamaca kendi gölgemizi yakalamaya çalışmak gibi.John Lennon’un dediği gibi:

"Hayat,biz başka planlar yapmakla meşgulken başımıza gelenlerdir."

Bir anı etkileyici kılan şey, onun tekrarlanamaz olmasıdır. Bir daha asla şu anki yaşınızda olmayacaksınız. Gökyüzündeki şu bulut kümesi bir saniye sonra dağılacak ve ışık, odanıza bir daha asla tam olarak bu açıyla düşmeyecek. Dünya her an kendini yeniden yaratırken, bizler zihnimizdeki eski tozlu raflarda geziniyoruz.

Gerçekten yaşamak, bir fincan kahvenin dumanındaki o belli belirsiz dansı fark etmektir. Birinin gözlerinin içine baktığınızda, orada saklı olan o derin sessizliği duyabilmektir. Bu, pasif bir eylem değil; aksine dünyanın en zor sanatıdır. Dikkatini, parçalanmış bu çağda tek bir noktaya, yani buraya odaklayabilmek...

Belki de en büyük devrim, durmaktır. Herkesin koştuğu bir dünyada durup derin bir nefes almak, sisteme karşı yapılmış en zarif protestodur. Geleceğin kaygısı ve geçmişin pişmanlığı arasında gerilmiş bir ipte yürümeyi bırakıp doğrudan toprağa basmaktır.

Unutmayın; hayat bir problem değil, deneyimlenmesi gereken bir gizemdir. Ve bu gizem, sadece şimdi kapısını çalanlara açılır.