Uyuyakalırım
İnsanın ruh hâllerini doğa imgeleriyle anlatan şiir, kırılganlıkla teslimiyet arasında gidip gelen bir kalbin yalnızlığını ve tükenmişliğini işler.
Bazen başımı alır giderim
Hiç kalkamadığım yerden.
Bazen bir serçe olurum
Sonsuz gökte.
Bazen karıncanın yanındaki
Göğe uzanan koca bir sarmaşık.
Bazen devlerin ayakları altında,
Küçücük bir çim olurum.
Bazen kendi etrafında dönen
Bir rüzgâr gülüyüm,
Dönerim aynı yerde
Günlerce.
Bazen kargalar doluşur tellerime,
Saklarım onlardan
Parçalanmış kalbimi.
Sonra bir akbaba konar göğsüme,
Onu da severim.
Ellerimle veririm,
Kanayan kalbimden,
Hiç çekinmeden.
Sonra dayanamam,
Uyuyakalırım günlerce.
