Zulmet ve Zuhur
Kuraklık, yıkım ve kaos içinde insanın ve doğanın çöküşünü anlatırken, Altaylardan yükselen bir özgürlük ve diriliş çağrısını dile getiren epik bir şiir.
0:00 / 1:49
Ortalık toz duman, uçuruyor her şeyi bir kasırga.
Yağmur yağmıyor, toprak boz, her şey kahverengi.
Gizlenmiş güneş esrarlı, kara bulutların ardına;
Göstermiyor ziyasını, durmuş ahengi.
Ağaçlar kupkuru odun, yapraklar uçuşuyor;
Dudağı çatlamış solmuş güllerin.
Kan bile yok yerlerde, toprak çatlıyor;
Ateşler fışkırtıyor susuz, kuru zemin.
Bir deri bir de kemik kalmış mosmor yüzler.
Dağlar bile eriyor; kin deryası, fitne salgın.
Tuttuğunu koparıyor adi serüvenler.
Çukurlarla dolu her yer, içlerinde yangın.
Bir ses geliyor Altaylardan, ulu atalardan:
“Geliyoruz!” diyor adeta gümbür gümbür.
Her dem Hakk’ı haykırıyor demirlerin ardından,
Can atıyor artık, olmak için HÜR!
