Aynı Sessizliğin Yolcuları

Sadece anlaşılmaktı niyetim. Bütün bu karmaşıklığın içinden, içimi yoran o düğümlerin arasından, sadeleşmiş bir hâlde ve sakince çıkabilmek… Belki de insan en çok kendi sesinin duyulmasını özlüyor; başkalarının gürültüsünde kaybolmayan, açıklama yapmak zorunda kalmadan anlaşılan bir yer arıyor içinde. Bazen birkaç kelime bile yeter sanıyoruz anlaşılmak için. Oysa hayat, iç sesimizi çoğu zaman yabancı bir dile çeviriyor; söylediklerimiz bize ait, ama duyulan başka bir şeye dönüşüyor. İşte bu yüzden sadeleşmek istiyoruz: Ne fazlası, ne eksiği,olduğumuz gibi kalmak. Aradığımız, belki de sadece bir nefeslik huzur.Kimsenin çekiştirmediği, karıştırmadığı bir alan. Ve ben, tüm bu karmaşanın içinde, tek bir şey istedim: Anlaşılmak… Ve sonunda, yormayan bir dinginliğe varmak. Biliyorum, sen de böyle düşünüyorsun güzel dost. Eğer öyle olmasaydı, yollarımız karanlık bir gecede kesişmezdi. Hiçbir şey tesadüf değil çünkü. Sen, bir şeyler ararken yolunu kaybetmezdin; ben de senin kayboluşunda kendimin eksik yanlarını görmezdim. Belki de aynı arayışın farklı yüzleriydik. Aynı sessizliğe tutunan, aynı yarayı başka kelimelerle taşıyan iki yolcu… Ve karanlığın içinde karşılaşmamız, birbirimize ayna olmamız gerektiğini fısıldayan bir işaretti sadece. Çünkü bazen insanlar, hiç planlamadan, tam da ihtiyaç duydukları anda karşılaşırlar. Her biri kendi yükünü taşırken, yolları bir noktada kesişir ve o kesişim, iki yabancıyı bile aynı sessizliğin parçası yapabilir. Belki de önemli olan kimin geldiği değil, o karşılaşmanın insana kendini yeniden hatırlatmasıdır. Bazen bir bakış, bazen bir cümle, bazen sadece varlık. İnsanın içindeki eksik parçaların farkına varmasını sağlar. Ve zaman gösterir ki: Her karşılaşma bir öğretidir. Kimisi bize güç katar, kimisi sabrı, kimisi de sessizce gitmenin erdemini öğretir. Ama hepsinin ortak bir yanı vardır: İnsan, yolculuğunu tek başına sürdürüyor gibi görünsede aslında attığı her adımda bir başka yüreğin izini taşır.