Bir Hayat Disiplini: Mesafe
Suskunluk ve mesafe üzerinden olgunlaşan insanın, her devamın kazanç olmadığını fark ederek bazı bitişleri berraklık ve içsel güç olarak kabul etmesini anlatan bir farkındalık metni.
İnsan bazı dönemlerde susmayı öğrenir.
Bu suskunluk bir geri çekilme değildir.Daha çok, kendini gereksiz cümlelerden kurtarma hâlidir. Hayat, insanı en çok açıklama yapmaya zorladığında yorar oysa açıklamak çoğu zaman anlaşılmayı değil, sadece uzatmayı getirir.Bu yüzden mesafe bir savunma değildir.
Mesafe, hayatın içinde yapılan bir düzenlemedir.
Zamanla anlaşılır ki her bağ güç vermez, her yakınlık derinlik oluşturmaz. Bazı ilişkiler yalnızca alışkanlık üretir. Alışkanlık ise insanı yavaş yavaş kendinden uzaklaştırır. İşte tam burada olgunluk başlar: Bir şeyleri oldurmaya çalışmaktan vazgeçildiği yerde.
Kalmak isteyenin kalabildiği, gitmek isteyenin durdurulmadığı bir eşik oluşur. Ne ısrar vardır ne de hesap. Hayat, bu eşiği geçenleri hafifletir.
Sessizlik bu yüzden değerlidir çünkü sessizlikte rol yoktur. Beklenti süslenmez, duygular pazarlık konusu yapılmaz. İnsan kendisiyle baş başa kalır ve ilk kez yükünü kimin taşıdığını açıkça görür.
Aceleyle verilen kararlar büyümez. Hayat, yerinde bırakılanları büyütür. Bazı kapılar çalınmaz çünkü açık değildir. Bazıları kapatılmaz çünkü zaten kapanmıştır. Bunu kabul etmek, kayıp değil; berraklıktır.
Güç, yüksek sesle durmakta ortaya çıkmaz. Güç, yerini bilmekte görünür. Kendini yormayan bir mesafe insanı eksiltmez aksine ona kendi ağırlığını iade eder ve insan bir noktada şunu anlar:
Her devam bir kazanım değildir.
Bazı bitişler, "Hayatın kendine gösterdiği en dürüst yön tarifidir."
