Buna Hayat Diyorlar

Gecenin bir yarısı uyandığında arar ya gözlerin o iyi geceler öpücüğünü. Yastığın soğuk tarafını. Ama yalnızsındır, tek başına kendi kolların sarar bedenini usulca. Ya da bir kabustan uyandığında fark ettiğinde aslında gerçek olmadığını, o oyuncak ayına sarıldığında rahatlarsın. Ve geri uyumaya çalışırsın, koyunları çitten bir bir atlatırken. Ee sonra sabahın olduğunu anlarsın, perdenin arasından sızan o ışık yüzüne masumca dokunduğunda. Güne başlarsın belki iş belki bir okul belki ev uğraşı belki yazdığın bir kitap.. Başlar koşuşturmaca, sayısızca olay, anı, hikaye. Gün sonuna doğru geldiğinde bir kahve ısmarlarsın kendine, bunu tam anlamıyla hak ettim diyerek yudumlarsın. Rüzgar saçlarını okşarken, bir iki damla akar gömleğinden aşağıya, ama dert değil. Dertten sayılmayacak kadar ufak şeyler bunlar. Akşama doğru uğrayıp alırsın o en sevdiğin lezzetti tatlını. Akşama günün yorgunluğunu atarken şöyle rahatça uzanıp keyif yapman için. Sonra mı? Sonrası kısır döngü işte. Bir de uykusuz geçen geceler sabahlara kadar tavanı izlemeler ve güne başlamadan, dünden bugüne devam etmeler var. Zifiri siyah bir kahveyle güne adım atıp, kırmızı gözlerle, yorgun bir ruh haliyle, boş bakan bir ifadeyle güne devam etmek var. Evet buna da sadece nefes almak deniyor. Hani yıkılmadım ama italik duruyorum der gibi. Seyrediyorsun etrafı anlamlandıramayan, boş bir şekilde, öylesine Ölesiye rutin bir döngü hayatının tam ortasında, sen ise hayatının köşesinde öylece dizlerini kendine çekmiş oturuyorsun. Sonra mı? Sonrası yok. Samimi söylüyorum bu hayatta var olmakla yaşamak farklı kavramlar. Hakkını ver şu hayatın yada sessizce ölmeyi bekle.