İyi Gün Dostları Üzerine

Biz çoğu zaman insanın kötü gün dostu olması gerektiğini savunuruz. Üzüntülerimizde yanımızda olan, gözyaşlarımızı paylaşan, acılarımızı hafifleten dostları överiz; "Dost kara günde belli olur." gibi atasözlerimiz ve "kara gün dostu" temalı deyimlerimiz hep elimizin altında durur. Şüphesiz bunlar doğrudur da. Ancak yakın zamanda genç bir arkadaşımla sohbet ederken bu bakış açısının doğru ama eksik olduğunu fark ettim. Kötü gün dostlarını överken iyi gün dostlarını çoğu zaman göz ardı etmişiz meğer.Hatta kötülemişiz her fırsatta. Şu anda deyimler sözlüğümüze bakarsanız iyi gün dostu için aynen şu ifadeler kullanılır: "Dostlarının sıkıntılı günlerinde onlardan kaçıp dostluğunu yalnızca iyi günlerde göstermek." Sanki gerçek dostluk yalnızca zor zamanlarda ölçülebilirmiş gibi düşünüyorumz. Oysa o genç arkadaşımın sohbet esnasında söylediği o söz, bana farklı bir bakış açısı kazandırdı: “İnsanın iyi gün dostu da olmalı hocam.” İşte tam o anda fark ettim ki, dostluk sadece acıları paylaşmakla sınırlı değildir. İyi gün dostları da en az kötü gün dostları kadar değerlidir. Sadece üzüntüsünü değil, sevincini, mutluluğunu, başarısını paylaşmayı bilen, onu takdir edebilen, övebilen, değer veren dostlar hayatın ayrılmaz parçalarıdır. Çünkü iyi zamanlarda da insan desteğe ihtiyaç duyar; bazen bir tebessüme, bazen bir alkışa, bazen de sessiz bir kutlamaya ihtiyaç vardır. Başarılarımızı yanımızda kutlayacak, hayallerimizi gerçekleştirdiğimiz anlarda bizimle birlikte sevinçten parlayan gözleri görecek dostlara ihtiyaç duyarız. İyi gün dostları, hayatın renklerini çoğaltır; sadece siyah-beyaz anlarda değil, yüreğimizdeki gökyüzünün mavi tonlarında da yanımızda olur. Belki de asıl bilgelik, dostu yalnızca acılarla değil, mutluluklarla da ölçebilmektir. Çünkü hayatın en güzel anları, paylaşılmadığında eksik kalan anlardır. İyi gün dostları, işte bu eksiklikleri tamamlar, sevinçlerimize ortak olur ve bizi biz yapan anları anlamlı kılar. Elbette sadece iyi günümüzde yanımızda olup zor zamanlarda ortadan kaybolan dostlukları övmüyoruz. Aslında burada mesele biraz daha maddi iyilik olarak anlaşılıyor sanki. Yani maddi olarak halimiz vaktimiz yerindeyken yanımızda olanların zor zamanlarımızda bizden uzaklaşması kastediliyor belki de. Benim söylemek istediğim, sadece kötü günümüzde değil iyi günümüzde de yanımızda olan acılarımız gibi sevinçlerimizi de paylaşan dostlarımız olmalı. Çünkü insanın yalnızca acılarını değil, mutluluklarını da paylaşmaya ihtiyaç vardır. Sonuç olarak, dostluk yalnızca dayanışma değil, aynı zamanda kutlama sanatıdır. İnsan, sadece zor günlerde değil, iyi günlerde de desteklenmeye, değer verilmeye ve takdir edilmeye ihtiyaç duyar. Kötü günümüzde de yanımızda olan iyi gün dostları, hayatın bu neşeli ve parlak yanını bize gösteren, sessiz kahramanlardır.