Merhametin Gerçek Ağırlığı

Bir hırka düşünün... Yünden değil, yürekten örülmüş. Sıcaklığı ateşten değil, aşktan geliyor. Öyle bir hırka ki, omuzlarınıza aldığınızda yalnızca bedeninizi değil, ruhunuzu da örtüyor. İşte gerçek merhamet budur. Hafif bir duygu değil, kulu Rabbine yaklaştıran, taşıması ağır, yükü kutsal bir emanet.

Herkes bu hırkayı taşıyamaz. Çünkü o, geçici bir acıma hissi değil, kökleri derinlerde, ilahi bir aşkla beslenen bir varoluş biçimi. İyilik, o aşkın meyvesidir. Ağacı sulayan kaynak, sadece insan olmanın değil, “kul” olmanın idrakinde saklıdır. Önce ona duyulan aşkla dolacaksın ki, taşan şefkat, sınır tanımadan her cana ulaşsın.

Bu merhamet, en çok da sessiz olana, güçsüz olana, korunaksız olana borçludur kendini. Kadındır merhametin beklediği; yüzyılların yorgunluğu omuzlarında ama yine de hayatı besleyen kaynak. Ona merhamet, sadece bugünü değil, yarını da kurtarır. Çocuktur; saf, tertemiz bir dünyanın temsilcisi. Ona merhamet, insanlığın geleceğine duyulan saygıdır.

Ve doğa... Soluk aldığımız, hayat bulduğumuz ana kucağı. Ona merhametsizlik, kendi dalını kesmeye benzer. Bir ağacın gölgesinde dinlenirken, bir çiçeğin kokusunu içine çekerken, bir nehrin şarkısını dinlerken hissettiğin o huzur, senin ona olan borcundur. Merhamet, onu tüketmek değil, onunla birlikte var olmak demektir.

Bugün, bu ağır hırkayı omuzlarında hisseden herkese sesleniyorum: Merhametiniz sıradan bir “iyilik” olmasın. Onu, içinizdeki ilahi sevginin bir yansıması kılın. Bir kadının gözlerindeki korkuyu silin. Bir çocuğun yüzünde ki gülümseme olun. Bir ağacın dalını, bir kuşun yuvasını koruyun. Bu, en büyük ibadettir. En gerçek aşkın iz düşümüdür.

Unutmayın, merhamet etmek, Yaradan’ın sıfatına ortak olmaktır. Bu ortaklık, yüreği yücelten, insanı “insan-ı kâmil” yapan yoldur. Yolumuz, aşkla dolu, merhametle örülü bir yol olsun. Taşıyamayacağınızı düşünseniz de, bir kez giydiğinizde o hırkanın nasıl ısıttığını göreceksiniz. Hem sizi, hem de dokunduğunuz her şeyi...

Sevgilerimle.

Işığım daima ışığın olsun.