Dışarıdaki karın yüreğine düşen yalnızlık ve içindeki sönmüş ocakla yanma isteğini anlatan bir şiir.
O gün kar,
Herkesin bahçesine yağıyordu.
Benim,
Yüreğime yağdı.
"Petekleri yak,
Isınırsın."
Dediler.
Oysa
Benim ocağım sönmüştü.
"Hiç olmazsa
Kibrit çak." Dediler.
Yakarım kendimi,
Öyle bir sakarlık
Bendeki.
Hayatın zorluklarına ve toplumun baskılarına aldırmadan, doğru bildiğin yolda cesaretle ilerleyip hem kendini bulmak hem de başkalarına yol olmak gerektiğini anlatıyor.
Kaderin karşılaştırdığı iki insanın, yıllar sonra birbirini bulmasıyla hasretin aşka ve hayatın yeniden bahara dönüşmesini anlatıyor.
Hayatın yorgunluğu, geçip giden insanlar ve maddi sıkıntılar arasında, insanın umudu ve sıcaklığını kaybetmeden yoluna devam etmesini anlatıyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın!
