Soğuk Koridorlar

Bugün hastanenin soğuk koridorlarından bahsetmek istiyorum biraz… Ne gariptir ki bir hastane odasında yaşam başlarken, başka bir odada yaşam sonlanır. Bir adım atarsın, yankısı bile ürpertir insanı. Zaman burada başka bir takvimle akar. Beyaz gibi görünen her şey daha çok griyi yansıtır aslında. Işık bile yorgun düşer bazen… Kapı aralıklarından sızan ışıklar, karanlığı aydınlatmaya uğraşır. Tıpkı yaralarına merhem olmayı bekleyenler gibi. Her odanın ardında bir nefes, bir hikâye… Bazısı inler, bazısı susar. Bazısı dua ederken, bazısı isyan eder. Hastane saatleri geçmez. Dakikalar, serum damlalarını takip edercesine yavaştır burada. Zaman uzadıkça, duygular kısalır. Kokular birbirine karışır: alkol, ilaç, yorgunluk, biraz da korku. Bu koridorda umut bile maskenin altından bakar. Hele bir de son dakikalarıysa ömrünün, sevdiğiniz bir kişinin… Dualar, isyanlar, reddedişler. Ve bitmek tükenmek bilmeyen o bekleyişler… Göz pınarlarının kuruduğu yerlerdir bu soğuk koridorlar. Bir küçük iyi haber için herkesin gözlerine bakarsınız. Bütün anıların canlandığı… Ve bazen kapalı gözlerde hasretin yerleşmeye başladığı… Ağır gelir insana bu soğukluk… Her zerreni titreten soğuk mu yoksa korku mu bilinmez. Bazen derin sessizlik yerini çığlıklara bırakır. Anlarsın ki bir cana vedadır bu… Avutmak imkansızdır insanı böyle anlarda. Yaş, cinsiyet, ırk, din ayrımı yoktur burada. Acı her zaman acıdır. Aynı vurur her kalbe. Böyledir soğuk koridorlar… Hep ürpertir insanı… Gözünüzü her açtığınızda yanınızda sevdiklerinizi gördüğünüz müddetçe sarılın onlara. Zira kayıp en derin yaradır bu hayatta. İçimizin daima sevgi ve merhametle dolması dileğiyle… Sevgilerle 🥀