Üç Nokta
Şiir, zaman ve mekânın ötesinde, yaşam ile bilinmezlik arasında süzülen insanın huzur, teslimiyet ve varoluş üzerine içsel yolculuğunu anlatır.
Sırtüstü uzanmışım bulutların fildişi tahtına,
Yüzüyorum ezel ile ebedin o isimsiz deryasında.
Ardımda bıraktığım yeryüzü: kopan son bağım,
Önümde harikulâde şöleni kehkeşanın...
Boşluktayım;
Zamanın ve mekânın hükmünü yitirdiği
o mukaddes çizgide.
Ne mazi kuyularının karanlık yankısı,
Ne istikbalin o soğuk bilinmezliği...
Yüzüyor muyum, uçuyor muyum?
Bu muazzam hafifliğin adı ne, bilemiyorum.
Gitmek mi bu, yoksa mutlak bir duruş mu?
Fark edemiyorum.
Kollarımı bıraktım boşluğun şefkatli koynuna,
Derin bir nefes...
Süzülüyorum adeta,
Ak bir rüzgârda salınan bir tüy gibi
Hafifliyorum,
Hafifliyorum...
Zihnim ne bir soru işaretine gebe, ne de ünlemlerin telaşında.
Bir nokta mı koydum yoksa bu fani hayata,
Yoksa mukadder bir noktalı virgül mü?
Onu da bilemiyorum.
Galiba şimdilik
Sadece üç nokta...
