Zannetme
Aşk, zamanın, sessizliğin ve unutuşun bile silemediği derin bir izdir.
0:00 / 1:00
Zannetme ki her gidiş unutuşla başlar,
Bazen en derin iz, sessizlikte saklanır.
Göz göze gelmeden, söz etmeden bile
Bir insan bir insanda yıllarca yaşar.
Zannetme ki yaralar hep kan içinde,
Kimi yara gül açar gecenin içinde.
Kapatır perdesini, göstermez yüzünü
Ama kalır kokusu, tenin izinde.
Zannetme ki zaman alır her yükünü,
Bazen taşır insan, taş gibi gününü.
Bir bakış, bir ses, bir eski fotoğraf
Yıkar ansızın seni şuursuzca.
Zannetme ki biter bu yürek çarpması,
İçten içe sürer, sessizce atması.
Sen “geçti” sanırsın, o ise bilir:
Aşk, susarak da sürdürür yanmayı.
