Aynı Çatı Altında Solan Nefesler

Evlilik denilen zindan, bu yazımın ilham kaynağı danışmanların hayat hikâyelerinden geliyor.

Ev, dört duvardan ibaret değil artık. Bir mezarlık. Her oda, gömülmüş hayallerin sessiz tabutlarıyla dolu. Mutfakta birlikte içilen kahveler, artık iki yabancının ritüeli. Aynı yastığa değen başlar, aynı yıldızları görmeyen gözlerin hikâyesini taşıyor. İmza atmışsınızdır bir kâğıda, o kâğıt sizi "aile" yapar ama ruhlarınızın arasına soğuk ve bir o kadar da görünmez duvar örer.

Toplum denilen o büyük, gözlemci canavar pencereden içeri bakıyor. "Çocuklar bir bütünün parçası olarak büyümeli," diye fısıldıyor. Ve siz, kendinizi o bütünün çürümüş çivisi hâline getiriyorsunuz. Çocukların gözlerindeki masumiyet, sizin gözlerinizdeki ölü ışığı görmezden gelmeniz için kutsal bir kalkan oluyor. Sevgi değil, "sorumluluk" adı altında, her sabah bir cesareti yeniden giyiniyorsunuz. Partneriniz, artık tahammül edilen bir oda arkadaşı, hatıraları solmuş bir yabancı.

Fakat insanın kalbi çölde susuz kalmışa benzer. Evin içindeki duygusal kuraklık, dışarıda bir fırtınanın habercisi olur. Yasak arayışlar, kaçamak bakışlar, telefonun titreyen ışığındaki mesajlar... Bunlar, çölün ortasındaki serap değil, gerçek su birikintileridir artık. Ruhun açlığını bastırmak için atılan her adım, yeni bir karmanın temelini döşer ve böylece bir üçlü çıkmaz doğar: Siz, kalbinizin tutkusunu yönlendirdiği yasak partnerinizin kölesi, evdeki resmi partnerinize karşı hissettiğiniz mecburiyetin tutsağı ve nihayetinde bu ikilemin, bu yalanlar sarmalının içinde kaybolmuş, kendi hayatından çalınmış bir mağdur.

Bu basit bir "aldatma" hikâyesi değil. Bu, bir mezarlıkta yaşar iken dışarıda nefes almaya çalışmanın trajedisi. Kendinden vazgeçişin bedeli, başka bedenlerde aranır. Her yasak dokunuş, aslında evdeki buzları eritmeye değil, kişinin kendi donmuş benliğini bir anlığına hissedebilmesine yönelik çaresiz bir çırpınıştır. Fakat bu kaçış, yalnızca karmaşık bir ağ örer. İhanet, alışkanlığa, aldatma ise nefes alma çabasına dönüşür. Güven, sadakat gibi kavramlar bu mezarlıkta eriyip gider. Ev, artık nefes alınan değildir. Ev, nefesin tutulduğu, yapay bir hayatın sürdürüldüğü bir sahne olur.

İnsanlar, statüsü gereği "boşanmış" demesinler diye, "evli" çizgisini sürdürmeye mahkûm ederler kendilerini. Dışarıya sergilenen bir bütünlük, içeride yaşanan bir parçalanmışlık...Bu yalnız, soğuk ve sevgisiz insanlar, toplumun onayını almış mezarlarında, hayat denilen şeyi değil, bir sabır testini sürdürürler. Her biri, bir diğerinin hem gardiyanı hem de mahkûmu olur. Ve böylece, üç ruh -belki daha fazlası- birbirine görünmez zincirlerle bağlanır.Köle olan tutsağa, tutsak olan mağdura, mağdur olan da kendi yarattığı karanlığa köle olur.

Sonuç olarak imzalar sağlam, çatı sağlam, ama altındaki hayat paramparça. Çocuklar, "bütün" bir aile görmeyi değil, sevginin suskunluğunu ve yalanın dinginliğini öğrenirler belki de. Sizse iki ayrı dünyada sürüklenip durursunuz.Biri tahammül edilen, diğeri arzulanan. İkisi de gerçekten "yaşanmış" sayılmayan.

Bu, modern zamanların en sessiz çığlıklarından biri. Kendini feda etme adına, kendini kaybetme ironisi. Belki de en acı olan, bu çatı altında, nefes aldığını sanırken aslında herkesin birbirine yavaş yavaş ölmeyi öğrettiğini fark etmektir ve mezarlıklar, yalnızca ölüler için değildir. Bazen yaşayanlar da orada, hayatlarının en canlı anlarını gömülü hâlde bulur.

Cesaret ile esareti birbirine karıştırma!

Işığın ışığım olsun.

Sevgilerimle.