“Orhan Veli Kanık - Efsane (Bir Zamanlar) Şiirinin Hikayesi” yazısını okuyanların ilgisini çekebilecek, Tozlu Raflar kategorisindeki diğer yazılar.
Dionysos Şenlikleri, Antik Yunan'da dini törenlerden doğarak tragedya ve komedinin gelişmesini sağlayan, tiyatroyu toplumsal yaşamın merkezine yerleştiren ve modern tiyatronun temellerini oluşturan festivallerdir.
Henry Miller’ın resimleri, yazarın özgürlük, doğaçlama ve kendini sınırsız ifade etme anlayışının renkler ve imgeler aracılığıyla yansıdığı yaratıcı bir alanı temsil eder.
Mazhar Alanson’un Resimdeki Gözyaşları, bitmemiş bir aşkın fotoğrafla yüzleşen kalbin sessiz hesaplaşmasıdır.
Haluk Levent’in “Elfida” şarkısı, amansız bir hastalıkla savaşan küçük Beyzanur’a ithaf edilmiş, hüzün ve veda yüklü gerçek bir hikâyenin duygusal ifadesidir.
Ahmed Arif’in “Hasretinden Prangalar Eskittim”i, zindan karanlığında bile sönmeyen bir memleket ve aşk direnişinin, onurlu yalnızlığın ve hasretin çelikten bir manifestosudur.
Cemal Süreya’nın “Böyle Bir Sevmek”i, modern insanın tenle ruh arasında sıkışmış, yakınlaştıkça yalnızlaşan aşkının hem isyanı hem de itirafıdır.
Abdurrahim Karakoç’un “Mihriban”ı, kavuşulamayan bir köy sevdasının, yıllar geçse de unutulmayan saf aşkın ve yüreğinde yara taşıyan bir ozanın en içli itirafıdır.
Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun “Karadut”u, Mari Gerekmezyan’a duyduğu yasak ama ölümsüz aşkın, tutkuyla yoğrulmuş bir vicdan azabı ve sanatla mühürlenmiş bir kalp yarasıdır.
Yahya Kemal’in “Sessiz Gemi”si, Celile Hanım’a duyduğu pişmanlıkla harmanlanmış, hem bir aşkın hem de yitip giden değerlerin ardından yazılmış asil bir veda ağıtıdır.
Sabahattin Ali, Aldırma Gönül şiirinde, Sinop Cezaevi’nin zorlu koşullarında bile gönül direncini korumanın ve özgürlük özlemini yaşamanın hücrede bile mümkün olduğunu yansıtır.
Üçüncü Şahsın Şiiri’nde üçüncü şahıs bakış açısıyla imkansız bir aşkı, platonik duyguları ve yoğun kıskançlığı ustaca işler.
Mustafa Kemal Atatürk, terk eden Fikriye Hanım’a duyduğu özlem ve aşkı, derin bir ağıt gibi kağıda dökmüştür.
